Efekt kumulacyjny
Jeżeli ucisk jednostkowy pod występami kostnymi na granicy skóra pacjenta-powierzchnia materaca, wynosi 32 mmHg, to w głębi ciała na granicy kość-tkanka może dochodzić do 170 mmHg. Dzieje się tak dlatego, że ciężar pacjenta rozkłada się na granicy skóra pacjenta-powierzchnia materaca na stosunkowo dużą powierzchnię, a na granicy kość-tkanka kumuluje się na znacznie mniejszej powierzchni kości. Dlatego ucisk na tkankę tuż przy kości zwiększa się ok. pięciokrotnie.
W przypadku pacjenta leżącego na materacu statycznym ucisk ten ma charakter długotrwały, co szybko prowadzi do nieodwracalnych zmian w tkance i w efekcie do rozwoju odleżyn.
Jeżeli w materacach statycznych wysokiej klasy ciśnienie wywierane przez materac na ciało pacjenta wynosi ok. 20 mmHg, to pod występami kostnymi może dochodzić do 100 mmHg.
W praktyce ciśnienie będzie jeszcze wyższe gdyż, jak już wcześniej wspomniano tylko najlepsze, czyli niestety najdroższe materace statyczne mogą redukować nacisk do wartości ok. 20 mmHg. Niestety większość powszechnie spotykanych tańszych rozwiązań posiada zdecydowanie gorsze parametry.
Jak wynika z powyższych rozważań, materace statyczne podnoszą komfort leżenia pacjenta, ale odgrywają małą rolę w profilaktyce i leczeniu odleżyn. Istnieją jednak szczególne przypadki, w których zastosowanie materaców statycznych jest uzasadnione i zalecane. Są to głównie: pacjenci z niestabilnymi złamaniami kręgosłupa, pacjenci z dużą opuchlizną wywołaną zastoinową niewydolnością serca.
W innych przypadkach bardziej racjonalne jest stosowanie materaców zmiennociśnieniowych.